English inmedis

 

 

 

 
 
 

 

 

'Αρθρα Υγείας


Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΠΙΚΑ ΑΙΤΙΑ

Dr. Dimitris Zaglis
Στις :
12/10/2006
 
Ο πόνος (πονοκέφαλος) στην περιοχή της κεφαλής δεν είναι απαραίτητο, ακόμη και όταν είναι μονόπλευρος, να υποδεικνύει ημικρανία.
 

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΠΙΚΑ ΑΙΤΙΑ

Ο πόνος (πονοκέφαλος) στην περιοχή της κεφαλής δεν είναι απαραίτητο, ακόμη και όταν είναι μονόπλευρος, να υποδεικνύει ημικρανία.
Άλλωστε η πραγματική ημικρανία είναι πολύ πιο σπάνια από την κοινή και πολύ συχνή κεφαλαλγία τύπου τάσεως. Αυτές οι δύο μορφές κεφαλαλγίας έχουν διαφορετικούς μηχανισμούς πρόκλησης, παρ΄ όλο που εντοπίζονται και οι δύο στην περιοχή της κεφαλής και έχουν και τον ίδιο νευρική οδό ( το τρίδυμο νεύρο).
Στην καθημερινή ιατρική πρακτική ο πόνος στην περιοχή του κεφαλιού και του τραχήλου -ωμοπλάτης είναι ένα από τα συνηθέστερα ευρήματα. Συχνά σε αυτά τα επώδυνα σύνδρομα δίδονται διάφορες ονομασίες . Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μυϊκά επώδυνα σύνδρομα ιδιαίτερα πολύπλοκα και με μεταβαλλόμενη κλινική εικόνα.
Για παράδειγμα συναντάμε ένα οξύ χρόνιο πόνο στην περιοχή του κροτάφου. Σε αυτόν η διάγνωση που θα δοθεί μπορεί να είναι από ημικρανία μέχρι κεφαλαλγίας τύπου τάσεως. Υπάρχει όμως περίπτωση να μην έχουμε τίποτε από αυτά, παρά μόνο ένα μυϊκό επώδυνο σύνδρομο (μυοπεριτονιακό σύνδρομο - myofascial pain) της ωμοπλάτης όπου μια περιοχή που δυσλειτουργεί να προβάλει τον πόνο στην κροταφική περιοχή . Φυσικά λίγα πράγματα θα ανακουφίσουν μακροχρόνια αν δεν γίνει αντιληπτό επακριβώς το πρόβλημα. Κάτι τέτοιο απαιτεί τοπική αντιμετώπιση με απενεργοποίηση του επώδυνου σημείου (tender point) ή σημείου σκανδάλης (trigger point) (όπως τεχνικά ονομάζεται η διαταραγμένη περιοχή του μυός).

Ας δούμε όμως λίγο γενικά τι είναι πρώτα οι κεφαλαλγία.
Οι πρωτοπαθείς κεφαλαλγίες (δηλαδή αυτές που δεν έχουν συγκεκριμένο παθολογικό αίτιο) αποτελούν το συχνότερο νευρολογικό νόσημα. Ο ετήσιος επιπολασμός στην χώρα μας είναι περίπου 30%, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο, 30 Έλληνες στους 100 παρουσιάζουν πονοκέφαλο. Οι δε γυναίκες παρουσιάζουν πονοκέφαλο δύο φορές πιο συχνά απ’ ότι οι άνδρες. Αυτά τα ποσοστά είναι μικρότερα από τα ποσοστά της υπόλοιπης Ευρώπης και ΗΠΑ, όπου εκεί το ποσοστό είναι περίπου 40% έως και 80%.
Από αυτά τα γενικά στατιστικά στοιχεία διαφαίνεται αμέσως ότι η κεφαλαλγία στις διάφορες μορφές της, αποτελεί μία πάθηση με σοβαρό κοινωνικό – οικονομικό αντίκτυπο, διότι ενδιαφέρει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και μάλιστα ηλικίες που είναι οι πιο ενεργές κοινωνικό –οικονομικά, με όλες της συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.
Τις κεφαλαλγίες μπορούμε να τις κατατάξουμε πολύ χοντρικά σε κεφαλαλγίες που προέρχονται από αγγειακό μηχανισμό, όπως η ημικρανία και σε κεφαλαλγίες με μυϊκό κατά κύριο λόγο μηχανισμό, όπως είναι οι κεφαλαλγίες τύπου τάσεως. Υπάρχουν και άλλες πολλές φυσικά που εμφανίζονται λόγω φλεγμονής, όπως σε μια μηνιγγίτιδα ή λόγω πίεσης –φλεγμονής, όπως στην περίπτωση ενός όγκου.
Επίσης ένα τεράστιο και όλο πιο αυξανόμενο πρόβλημα φαίνεται να είναι οι φαρμακογενείς κεφαλαλγίες. Αυτές οφείλονται στην όλο και πιο άμετρη κατανάλωση κυρίως των μη στεροειδών αντιφλεγμονοδών ουσιών, (σαλικυλικό νάτριο, παρακεταμόλη κτλ) δηλαδή των κοινών παυσίπονων, φάρμακα τόσο ευρείας κατανάλωσης, που τα βρίσκουμε και στα περίπτερα.

Τώρα ας επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας που είναι τα επώδυνα μυοπεριτονιακά σύνδρομα της κεφαλής του αυχένος και της ωμοπλάτης.
Αυτά στην πραγματικότητα είναι τόσο συχνά που είναι σχεδόν αδύνατο κατά την διάρκεια της ζωής ενός ατόμου να μην εμφανισθεί μια τέτοια παθολογική κατάσταση. Συχνά αναφέρονται σαν ‘ψύξη’ – ‘πιάσιμο’ ειδικά όταν εντοπίζονται στην ράχη - ωμοπλάτη ή χαμηλά στον αυχένα. Φυσικά μια χαμηλή θερμοκρασία ή μια κακή στάση μπορεί να πυροδοτήσει μια προϋπάρχουσα μυϊκή δυσλειτουργία και έτσι να αποδοθεί το πρόβλημα για παράδειγμα στο κρύο. Συχνά αυτές οι καταστάσεις χρονίζουν και παίρνουν την μορφή χρόνιου πόνου που παρουσιάζει περιόδους ύφεσης και έξαρσης. Τα σημεία μυϊκής δυσλειτουργίας έχουν χαρτογραφηθεί από την Travell & Simons πολλά χρόνια πριν, έτσι είναι δυνατόν γνωρίζοντας την περιοχή του πόνου να ανατρέξουμε στα πιθανά σημεία. Ο εντοπισμός τους απαιτεί κάποια ιδιαίτερη εκπαίδευση που γίνεται μέσω της ψηλάφησης και μέσω ενός ειδικού οργάνου που λέγεται αλγόμετρο. Επίσης τεχνικές όπως η θερμογραφία μας αποκαλύπτουν τα σημεία.
Αφού τα έχουμε εντοπίσει τότε με την ‘τεχνική της υγράς βελόνης’ γίνεται διήθηση του σημείου με μια ελάχιστη ποσότητα τοπικού αναισθητικού. Σαν αποτέλεσμα έχουμε ακαριαία ανακούφιση και εξαφάνιση του σημείου και του προβαλλόμενου σε απόσταση πόνου. Γι’ αυτή την τεχνική χρειάζεται ιδιαίτερη εκπαίδευση διότι ο εντοπισμός και η διήθηση με ακρίβεια χιλιοστού δεν είναι μια απλή τεχνική. Αυτό γιατί τα σημεία έχουν μια διάμετρο που δεν ξεπερνά τα 2 χιλιοστά. Η τεχνική είναι ουσιαστικά ανώδυνη δεν έχει καμία παρενέργεια και φέρνει άμεση ανακούφιση σε πόνους που δεν υποχωρούν ούτε με τα πιο ισχυρά παυσίπονα. Είναι τεχνική μεγίστης ακρίβειας και μπορεί να μην φέρει αποτελέσματα αν δεν γίνει με την πρέπουσα τεχνική. Τέτοιου είδους επώδυνη μυϊκή δυσλειτουργία συναντούμε και στο ινομυαλγικό σύνδρομο όπου πλέων εκεί δεν έχουμε μια συγκεκριμένη περιοχή, αλλά είναι επώδυνοι όλοι οι μυς του σώματος. Αυτό το τελευταίο συχνά συγχέεται με άλλες παθήσεις ορθοπεδικές, νευρολογικές και πολλών άλλων ειδικοτήτων με αποτέλεσμα να χορηγούνται θεραπείες αναποτελεσματικές. Ακόμη και χειρουργικές επεμβάσεις που λόγω λανθασμένης εκτίμησης ο πόνος αποδίδεται σε κάποια αλλοίωση που δεν παίζει σημαντικό ρόλο. Αποτελεί μια συχνή πάθηση για την οποία δεν έχουμε στατιστικά στοιχεία για την χώρα μας. Στις Η.Π.Α. έχει υπολογισθεί ότι πάσχουν 6 εκατομμύρια άτομα, έχει δε πολλαπλή παθολογική αιτιολογία δηλαδή, δεν έχει ένα και μόνο αιτιολογικό παράγοντα.

Σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε ότι τα επώδυνα μυϊκά σύνδρομα, είναι εξαιρετικά συχνά και βαφτίζονται άστοχα με διάφορες ονομασίες, με αποτέλεσμα να εφαρμόζονται θεραπείες οι οποίες προσφέρουν από ελάχιστη έως καθόλου βοήθεια. Συχνά γίνεται κατάχρηση παυσίπονων ή και μυοχαλαροτικών, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε δευτερογενή επώδυνα σύνδρομα που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβαρύνουν το πρόβλημα και να το καθιστούν όλο και πιο σύνθετο και δυσεπίλυτο. Έτσι τέτοια σύνδρομα συναντούμε πολύ συχνά σε χρόνιους πόνους στην περιοχή του κεφαλιού – αυχένα – ωμοπλάτη που έχουν αποδοθεί σε ‘ημικρανία’ ή σε ‘αυχενικό σύνδρομο’. Τέλος μην ξεχνούμε ότι τέτοιες δυσλειτουργίες με πολύ μεγάλη συχνότητα εμφανίζονται και στο υπόλοιπο σώμα. Έτσι για παράδειγμα μια οσφυαλγία μπορεί να μην έχει να κάνει απαραίτητα και μόνο με πρόβλημα στους σπονδύλους, αλλά με ένα μυϊκό σύνδρομο της ράχης που εξαιρετικά δύσκολα θα βελτιωθεί με ακινησία μυοχαλαρωτικά και παυσίπονα. Το χειρότερα απ’ όλα είναι ότι θα έχει την τάση να υποτροπιάζει κατά καιρούς.
Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η σωστή αρχική διάγνωση / εκτίμηση και μετά η πρέπουσα θεραπευτική αντιμετώπιση.

Dr Ζάγκλης Δημήτρης
Διευθυντής Κέντρου Κεφαλαλγίας
Νοσ/ου ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ


Download Article

 

Επιστροφή

 

 
inmeds
 
Home | About Us | Υγεία | Αρθρογραφία | Forums | Links | Contact Us
© www.InMedis.gr 2006